DEKADA MISYJNOŚCI – Dzień 5

„SMUTEK, KTÓRY STAJE SIĘ RADOŚCIĄ: BOŻA DROGA DLA RODZINY”
Środa (20/27 maja)
J 54 16,15-23
W dzisiejszym fragmencie Pisma Świętego Pan objawia nam ważną prawdę o życiu chrześcijańskim: wierzący nie jest wolny od cierpienia, ale idąc za Chrystusem, uczy się doświadczać go jako drogi, którą Bóg może przekształcić w źródło życia i radości.
Często oczekujemy, że wiara w Boga uchroni nas przed wszelkim cierpieniem. Wydaje nam się, że życie chrześcijanina powinno być spokojne, łatwe, bez kryzysów i strat. I do pewnego stopnia jest to prawdą, ponieważ życie zgodne z Bożą mądrością rzeczywiście chroni człowieka przed wieloma błędami, które niosą ze sobą cierpienie. Czasami jednak błędnie zaczynamy postrzegać wiarę jako rodzaj „ubezpieczenia” na wypadek trudności: jeśli się modlę, chodzę do kościoła, staram się żyć jak Bóg, to Pan powinien zabrać wszelkie próby, zapobiec kryzysowi lub bólowi w mojej rodzinie. Ale Chrystus mówi coś zupełnie innego: „Będziecie płakać i narzekać…” (J 16, 20). A jednocześnie nie ma w tych słowach beznadziei ani tragizmu, bo Pan od razu dodaje: „Będziecie się smucić, ale smutek wasz w radość się zamieni” (J 16, 20). Nie chodzi tu tylko o zmianę emocji – jakby smutek miał kiedyś automatycznie ustąpić miejsca dobremu nastrojowi. Chrystus mówi o czymś znacznie głębszym: o wewnętrznej przemianie człowieka. To, co dziś jest źródłem bólu, może z Bożą pomocą stać się źródłem życia, mądrości i radości. Nie chodzi o unikanie cierpienia, ale o jego przemyślenie i przemianę. Aby to jaśniej wyjaśnić, Jezus posługuje się bardzo wymownym obrazem z życia rodzinnego – kobiety rodzącej dziecko. Ból porodu jest realny i bardzo głęboki, ale nie jest bez znaczenia. Ten ból prowadzi do narodzin nowego życia. Jak ważne jest zrozumienie tej prawdy w życiu małżeńskim i rodzinnym. Nawet najlepsze i najbardziej pobożne rodziny nie są wolne od trudności. Nawiasem mówiąc, „świat”, jako rzeczywistość, która nie akceptuje Boga, bardzo się z tego cieszy. Nie dzieje się tak jednak dlatego, że Bóg ze swojej strony czegoś nie udoskonala lub że chrześcijaństwo jest nieskuteczne. Wręcz przeciwnie – właśnie w takich przypadkach Bóg może działać w sposób szczególny, prowadząc do istotnej wewnętrznej przemiany. U Boga trudności nie są oznaką zniszczenia – często stają się przestrzenią wzrostu. I to właśnie tutaj rozbrzmiewają Jego słowa, które powinny stać się światłem dla każdej rodziny: „Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość” (J 16, 20).
Ileż różnych „bóli” musi być doświadczanych w życiu rodzinnym: nieporozumienia, zmęczenie, kryzysy, trudności wychowawcze, problemy materialne, rany wewnętrzne, wojna i wszystkie jej konsekwencje. Ciekawe jednak, że rodziny, które starają się budować swoje życie na wartościach Bożych, często nie tylko nie łamią się pod naporem prób, ale wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej umacniają swoją jedność i miłość. Najnowsze badania poświęcone analizie sytuacji rodziny ukraińskiej w czasie wojny pokazują, że wiele rodzin w tym trudnym okresie zaczęło bardziej cenić siebie nawzajem, świadomiej wykorzystywać czas dla rodziny i głębiej doświadczać wzajemnego znaczenia. Fakty te po raz kolejny dowodzą, że rodzinne bóle mogą stać się „bólami porodowymi” nowej jakości wspólnego życia. Dlatego, drodzy małżonkowie i rodziny, nie bójmy się trudności. Pan nie obiecał łatwej drogi, ale obiecał, że „nasz smutek stanie się radością”. A jeśli pozostaniemy z Bogiem nawet w chwilach próby, On może przemienić nasz ból w źródło życia, miłości i głębokiej wewnętrznej radości.

Zadania misyjne:
1. Poziom osobisty: Przyjmijmy dziś swoje trudności nie jako porażkę, ale jako miejsce spotkania z Bogiem i szansę na dalszy rozwój.
2. Poziom parafialny: Módlmy się wspólnie za rodziny parafii, które doświadczają prób, i wspierajmy je dobrym słowem lub uwagą, aby nikt nie został sam w swoim bólu.
3. Poziom misyjny: Stańmy się świadkami nadziei – pokażmy innym parom poprzez własny przykład, że nawet pośród trudności życie z Bogiem prowadzi do głębszej miłości i radości.