Na płótnie przeszytym czerwoną jedwabną nicią widnieje rzymski zapis: „SS. Rogati / Tranquillina Mm.”. To cząstki kości wczesnochrześcijańskich męczenników, św. Rogata i św. Trankwiliny.
Historia relikwii rzymskich męczenników, swój początek ma w XVII i XVIII wieku w Rzymie. W odpowiedzi na reformację, która spustoszyła kult świętych w Europie Północnej. Watykan rozpoczął rozpoczął prace archeologiczne zapomnianych rzymskich katakumb w poszukiwaniu zapomnianych świadków wiary. Zgodnie z surowym prawem kanonicznym Kościoła katolickiego, żadna msza nie mogła odbyć się bez obecności kości męczenników. Dla mniejszych, wiejskich parafii Rzym nie przygotowywał jednak bogato zdobionych, całych szkieletów, lecz skromniejsze, cząstkowe pakiety.
Kości męczennika i męczennicy owijano w jedwab, wkładano do lnianego woreczka (capsula), pieczętowano w środku lakową pieczęcią kurii i zabezpieczano zewnętrznym, krzyżowym ściegiem z czerwonej nici, co gwarantowało ich nienaruszalność. Do takiego pakietu dobrano dwoje rzymskich świętych:
- Święty Rogat (Sanctus Rogatus): Wczesnochrześcijański męczennik, którego szczątki spoczywały w słynnych Katakumbach św. Kaliksta lub pod dzisiejszą Bazyliką św. Pankracego w Rzymie. Martyrologia wspominają o kilku świętych o tym imieniu – najczęściej jako o żołnierzach lub rzymskich obywatelach, którzy ponieśli śmierć za odmowę złożenia ofiary pogańskim bóstwom w okresie prześladowań za czasów cesarza Decjusza lub Dioklecjana.
- Święta Trankwilina (Sancta Tranquillina): Rzymska matrona i męczennica z III wieku, której historia ściśle wiąże się z rejonem Katakumb św. Sebastiana przy Via Appia. Według chrześcijańskiej tradycji była żoną św. Kastulusa (dworzanina cesarskiego). Po uwięzieniu męża, Trankwilina nawróciła się na chrześcijaństwo pod wpływem św. Sebastiana, za co została schwytana podczas modlitwy przy grobie św. Piotra i poniosła śmierć męczeńską (została ukamienowana lub powieszona za włosy na drzewie).

